De schoolbel ging en iedereen haastte zich zo vlug mogelijk uit het lokaal van Fysica. Toen ik eenmaal in de gang stond, herkende ik geen enkele klasgenoot meer. Wat was de volgende les? Ik nam mijn agenda erbij en zocht naar het lessenrooster. Maandag, tweede lesuur, Aardrijkskunde.
"Oh, great!" dacht ik met een verafschuwde grijns op mijn gelaat.
Ik voelde een tikje op mijn schouder en draaide me met een ruk om. Het was Jason.
"Zo, welk vak hebben we nu?"
"Aardrijkskunde." zei ik verafschuwd.
"Oh, great!" Jason maakte een grappig, kotsend gebaar.
Ik moest lachen.
"Je hebt een schattig lachje." zei hij alsof hij het meende.
Ik voelde dat ik begon te blozen.
"Zullen we maar naar de les gaan, voor we te laat komen?" vroeg ik verlegen.
"Sure!"
Jason ging naar rechts en ik volgde hem. We gingen de trappen af, een hele gang door en dan weer trappen op zodat we terug in dezelfde gang van Fysica uitkwamen. Ik keek hem vragend aan.
"Een kleine omweg," begon hij, "zo kon ik langer bij jou zijn."
Hij knipoogde eens en ging toen het lokaal naast Fysica binnen.
"Jason! Hoe komt het dat je zo laat bent? De les is al 10 minuten bezig." hoorde ik een oudere vrouw roepen.
Ik stond nog steeds buiten, verbaast over wat Jason zei.
